Zdrowie Ludzi Aktywnych
Zadzwoń  603 183 919 Znajdź nas na Facebooku



BADANIA DIAGNOSTYCZNE

Obciążenie wysiłkiem fizycznym polega na chodzeniu po bieżni ruchomej lub pedałowaniu na ergometrze rowerowym. Wielkość wysiłku wykonywanego na ergometrze rowerowym określa się w jednostkach mocy (wat), a wykonywanego na bieżni ruchomej - w jednostkach metabolicznych (MET). Jeden MET (metabolicequivalent) odpowiada spoczynkowemu zużyciu tlenu, które wynosi 3,5 ml/kg mc./min. Wielkość obciążenia można również określać jako ilość tlenu zużytego w czasie 1 minuty wysiłku.
Podczas wysiłku prowadzi się stałe monitorowanie elektrokardiograficzne oraz okresową rejestrację EKG w odstępach 1-minutowych. Konieczne jest wykonywanie pomiarów ciśnienia tętniczego przynajmniej w odstępach 3-minutowych. Po zakończeniu wysiłku wykonuje się zapisy kontrolne w 1., 3., 6. i 9. minucie odpoczynku.
Test wysiłkowy jest badaniem prowokującym serce do większej pracy, dlatego podczas jego wykonywania mogą pojawić się:
- bóle w klatce piersiowej,
- uczucie duszności,
- zawroty głowy.
Jeżeli podczas badania poczujesz ból w klatce, brak sił, uczucie duszności od razu poinformuj o tym lekarza przeprowadzającego test.

Jak przygotować się do próby wysiłkowej?
Na 3 godziny przed próbą nie należy spożywać posiłku ani palić tytoniu, a na 12 godzin przed próbą nie należy wykonywać większych wysiłków fizycznych.
W miarę możliwości powinno się odstawić leki, mogące utrudnić interpretację próby wysiłkowej (zwłaszcza beta-blokery), jeśli celem próby jest potwierdzenie lub wykluczenie choroby wieńcowej. Natomiast badanie do celów rokowniczych u osób z już rozpoznaną chorobą niedokrwienną serca powinno być wykonywane bez odstawiania aktualnie stosowanych leków.
Przed wykonaniem próby konieczne jest wykluczenie przeciwwskazań do badania, można to osiągnąć po badaniu lekarskim oraz wykonaniu standardowego EKG

Przeciwwskazania do wykonania próby wysiłkowej
Do bezwzględnych (uniemożliwiających wykonanie badania), zaliczamy:
- świeży zawał serca (pierwsze 2 dni),
- niestabilna choroba wieńcowa, nieopanowana leczeniem farmakologicznym,
- objawowe zaburzenia rytmu serca
- ciężkie, wywołujące objawy zwężenie zastawki aortalnej,
- nieopanowana niewydolność serca,
- świeży zator tętnicy płucnej lub zawał płuca,
- ostre zapalenie osierdzia lub mięśnia sercowego,
- ostre rozwarstwienie aorty.
 
Wyróżnia się także przeciwwskazania względne, w których po dokładnym przeanalizowaniu bezpieczeństwa pacjenta możliwe jest przystąpienie do próby wysiłkowej:
- zwężenie pnia lewej tętnicy wieńcowej,
- umiarkowane zwężenie zastawki aortalnej,
- kardiomiopatia przerostowa,
- nadciśnienie tętnicze (>200/110 mm Hg),
- tachyarytmia i bradyarytmia,
- blok przedsionkowo-komorowy wysokiego stopnia,
- niezdolność fizyczna lub psychiczna do wykonania próby wysiłkowej,
- zaburzenia elektrolitowe.
 
Założenia:
- Ocena jakości przebiegu głównych wzorców ruchowych, występujących w różnych dyscyplinach sportu i w życiu codziennym.
- Wykrycie ewentualnych asymetrii ruchowych i dysbalansów mięśniowych.
- Określenie relacji pomiędzy mobilnością a stabilnością całego kompleksu ruchowego.
 
Znaczenie Badania Funkcjonalnego:
- Ocena ryzyka wystąpienia kontuzji.
- Wczesne wykrywanie zaburzeń ruchowych z ich natychmiastową korekcją.
- Regularna weryfikacja wpływu obciążeń treningowych na zawodnika.
- Kontrola jakości ewentualnego postępowania rehabilitacyjnego.

FMS składa się z siedmiu zadań ruchowych:
1.Głęboki przysiad
2.Przeniesienie nogi nad poprzeczką
3.Przysiad w wykroku
4.Ocena ruchomości obręczy barkowej
5.Aktywne uniesienie wyprostowanej nogi
6.Ugięcie ramion w podporze (tzw. pompka)
7.Test stabilności rotacyjnej tułowia
 
Badanie obejmuje:
- Ocena pod kątem wady postawy i błędów motorycznych.
- Sprawdzenie zakresów ruchu w poszczególnych stawach, napięcia mięśniowego i nerwowego.
- Na badaniu fizjoterapeutycznym będzie można się dowiedzieć z jakich powodów mamy różnego rodzaju dolegliwości bólowe np. kręgosłupa, jak leczyć się po kontuzji, czy i jak przygotować się do sezonu narciarskiego.
 
Analizator mierzy za pomocą elektrod dotykowych między innymi:
- zawartość wody wewnątrzkomórkowej
- zawartość wody zewnątrzkomórkowej
- poziom tkanki tłuszczowej
- masę mięśni szkieletowych z dokładnym rozłożeniem segmentalnym w ciele.

Badanie składu ciała metodą bioimpedancji elektrycznej polega na pomiarze oporu elektrycznego poszczególnych tkanek, które charakteryzują się różną przepuszczalnością prądu ze względu na odmienną zawartość wody.

Przygotowanie do badania:
- Należy być na czczo lub 4 godziny po posiłku.
- Na godzinę przed badaniem nie spożywać żadnych napojów i opróżnić pęcherz przed wejściem do gabinetu.
- W dniu badania oraz dniu poprzednim nie spożywać alkoholu oraz dużych ilości kofeiny.
- Nie należy wykonywać ćwiczeń fizycznych na 12 godziny przed planowanym pomiarem.
Badanie wykonywane jest w bieliźnie.




BLOG

AKTUALNOŚCI